دستی بر آتش هنر

دو کار یک منظره با تکنیک رنگ و روغن و دیگری یک چهره نگاری با ترکیب قیر و نفت و رنگ و روغن که البته کار رنگ و روغن ، بسیار قدیمی تر است و هنوز اثرات خام دستی های سالهای گذشته را در طراحی نشان میدهد اما کار "اتوپرتره" با راحتی مناسبی که در طراحی دارد به گمانم بهتر به دل می نشیند .

گسترده بود چونان که دریا...

                    - بزرگی دستانت -

آی... شانه های ستبر اسطوره 

                               رنجمان را بر کدام شانه تکیه کنیم ؟!!

                                که دردهایمان را نمک نباشد شوری دریایت؟...

                                      در حسرت تا همیشه ی سهراب کشان پیاپی تاریخ..!

 توجه*

دوستان عزیز درود بر شما وبلاگ "پشت دریاها شهریست که در آن"با مدیریت دوست عزیزی که من با عنوان مجازی "بانیان" ایشان را می شناسم با مطلب جالبی به روز است ایشان در وبلاگشان معمولن داستانها و نکات اخلاقی و پند آموزی قرار میدهند که خواندنی هستند .توصیه میکنم حتمن از وبلاگ ایشان دیدن فرمایید.آدرس وبلاگ ایشان:http://banianesabz.persianblog.ir/

شاهین برادر کوچکترم از آن دسته مردانی است که اگر روزگار و همچنین خود قدر خویش میدانست بی گمان از بی بدیلان روزگار مان می شد اما افسوس که بیهوده سالهایی را در پی گم گشته ای حیران بود اینک در گوشه ای از این سرزمین گاه مینویسد و می نگارد شعر زیبایی را برای من (دانی) نوشته بود و همچنین غزل بسیار  زیبایی که به تازگی سروده که در ادامه می آورم:

دانی برادرم

عشق آمدو گذشت بی رد یک نگاه

                                در دیده ی ترم

                                     شاهین بی پرم...

اما در این کویر

-تبخیر گاه عشق-

از یاد خوبیت گل داده باورم

                         در کنج سنگرم

                                       دانی برادرم

****

باید بسوزم ای وای، زین ننگ تا همیشه

یاری نبود جز تو یک رنگ تا همیشه

                      هر دوستی سر آمد هر عشق نفرتی شد

                     هر چند روزه صلحی ، شد جنگ تا همیشه

جز دار کز بلندی رسوای عالم آمد

کس راستی نیاورد آهنگ تا همیشه

                        از راستی و نیکی بیهوده می سرودند

                       خود غیر ازاین نبودند، نیرنگ تا همیشه

آئینه ای که جستم زسکندران دوران

از آه تیره رویان زد زنگ تا همیشه

                امروز سرخی از خون زین رنگ ننگ نبود

                با خون بجز خدا نیست همسنگ تا همیشه

شاید بهانه اینست تا مردمت ببینند

گر خون نبود بودی بیرنگ تا همیشه

سهمی برای تو

سهمی برای کودکانم...

          و سهمی برای خویش

  تا کسی کم نیاورد...

           خویش را تقسیم می کنم

جشنی به پاست در دلهایمان از پایکوبی خاطرات

زمستان را از پشت پنجره تجربه کردن

یاد" صمد "افتادم و" کوراوغلو "، "قیرات و دورات" و "چنلی بل" نامهایی که سالها الهام بخش مبارزات آزادیبخش مردم آذربایجان بودند بد نیست از صمد بهرنگی یادی کنیم این نویسنده آذری زبان که 41 سال پیش در اثر غرق شدن در رودخانه ارس جان سپرد،که عده ای مرگ او را فقط یک حادثه می دانستند و عده ای مشکوک به قتل او توسط عوامل ساواک بودند به هر حال آنچه مرا بیشتر از همه به صمد علاقمند کرد  قصه های زیبای او بودند که در سالهای نوجوانی ام چشمان مرا رو به جهان تازه ای گشودند:

• بی نام - ۱۳۴۴
• اولدوز و کلاغها- پاییز ۱۳۴۵
• اولدوز و عذوسک سخنگو - پاییز ۱۳۴۶
• کچل کفتر باز - آذر ۱۳۴۶
• پسرک لبو فروش - آذر ۱۳۴۶
• افسانه محبت - زمستان۱۳۴۶
• ماهی سیاه کوچولو - تهران ، مرداد ۱۳۴۷
• پیرزن و جوجه طلای اش - ۱۳۴۷
• یک هلو هزار هلو - بهار ۱۳۴۸
• 24 ساعت در خواب و بیداری - بهار ۱۳۴۸
• کوراوغلو وکچل حمزه - بهار ۱۳۴۸
• تلخون - ۱۳۴۲

از دستبرد گندم هایمان

بی شرمانه ..

گرسنگان را نان نیم پخته تقسیم می کنند، مقدسان با ژاژخنده ای ...!!

                         و دشنام می جوند رعیت های نذر و نیاز

                            نان هایشان را در  هراس بی برگی فردا...

                                                   باری هنوز بر شانه های شهر

                                                  سنگینی دست زمستان پای می فشرد.

دیروز برای آخرین بار از دانشجویانم در دانشگاه آزاد خدا حافظی کردم چهره های خندانشان که همیشه گونه ای شیطنت در آنها موج میزد حالا برایم دوست داشتنی تر شده بود آنها همیشه دوران تحصیل خودم را برایم زنده می کردند از همین رو هرگز آنچنان سخت بر آنها نمی گرفتم و اینک می دیدم که حتی متلک های شیطنت آمیز آنها نیز برایم دوست داشتنی بود .

دخترکان شرم ..!

پسران شیطنت...!

بر لبخندهایتان کدام واژه  سر خورده است          

               که بوسه های تب کرده ی شادی را مزه مزه نمی کنید؟!

                          ...راستی را از کدام روز ، بوسه در این دیار گناه شد؟

                                                       و عشق را تازیانه سر انجام...؟!

 بند میزنم چینی های شکسته را دوباره
                              تا طعم چای دم کرده را

                                              صبح زمستان  ...

                              مهمان دستان مهربان مادر باشیم

                                                آی عاشق گیسو  سپید..

                                                                کاش دوباره کتکم میزدی

                                                               تا لقمه ی نان و پنیر ترا رد نکنم !!               

بن بست افسانه ها را

   پیداست انگار 

          دروغ که می گوییم از چشم های گریزانمان به دیگر سو

                    آه ... ای رعنای افسرده پهلو ..

                                                             ... سهراب  !!

                                    دیریست دور دست های آرزو را

                                               به زهر خند افسانه  نشسته ایم