گیتی

نمیدانستم اینقدر بلند خواهی شد

که انگشتان بهم فشرده  سایبان چشمانم شود

            و شب ها برای دیدنت

                    از پشت بام چشم بیاندازم به ژرفای آسمان

                             آنجا که پروین خوشه کرده

                                     و خرس بزرگ امتداد دور شمال را رصد میکند

گرفت و گیری است میان ذات الکرسی و جبار

      میان ماه و شباهنگ

                 میان آلفا قنطروس و راه شیری

                            و سینه های لرزان گیتی را

                                     با گونه های سرخ

                                                 با چشمان خیس

                                                          با لبهای همیشه گرم

                                                                   در مداری جاودانه در گردش

                                                                                 از یاد نمی توانم برد

                                        

/ 56 نظر / 6 بازدید
نمایش نظرات قبلی
چرك نويس

بازم سلام دوست من ... آخر قصه منتظرم ...

سارا.ت

بيا و با آهنگ عصاي من ، در كوچه هاي بيدار براي چشم هايش شعر بخوان ... سلام من و كوچه هايم به روزيم و منتظر ...

نوشین

دی گان بر شما و بر همه ایرانیان خجسته و همایون باد[گل][گل]

بیدارباش

درود بر شما مدتيست كه فعاليتتان اندك شده ديگه ردي و نشاني از شما را در بيت مان نمي بينيم. اميد است كه ملالي نباشد و بهروز باشيد.

مصطفی مردانی

سلام... برای داستان جدیدی که این روزها نوشته ام، از شما منتقد و داستان نویس عزیز دعوت می کنم که برای قلم زدن یادداشتی قدم رنجه نمایید... با تشکر مصطفی مردانی تکه ای از داستان ... یکی از ما باید زنده بماند… گرد و توخالی بود؛ جسم سرد. پشت کمرم حسش می کردم. پرسیدم: «کدوم طرفی برم؟!» صدایی نیامد. از چراغ رد شدم؛ قرمز بود. سرمای گرد توخالی، از پشتم افتاد. کمرم را راست کردم. نفس عمیقی کشیدم. توی آینه خودم را دید زدم. عرق کرده بودم. پیشانی ام را پاک کردم؛ با آستین مانتو. ساکت شده بود. گوشی توی جیبم لرزید. با تکان هایش لرزیدم. برگشتم. نگاهش کردم. روی صندلی عقب نبود. اولین کوچه ای که دیدم وارد شدم. کمی جلو رفتم. جایی خالی دیدم. همان جا ماشین را پارک کردم. سرم را روی فرمان گذاشتم. جیبم دوباره لرزید. تند نفس می کشیدم. سرم روی فرمان بالا و پایین می رفت. بو می دادم. عرق زیر بغلم بود. در ماشین را باز کردم؛ با دست چپم. لینک داستانم در بالکن http://balkon.ir/weblog/?p=147

بیدارباش

سلام رفیق کجایید ؟؟؟ نکند ملالی باشد شما را؟؟؟ بدرود

**علي**

سلام اون شعر هدیه ای بود برای شما از وبم خوشت ننیومد اون نظر لطفتونه

آوریل

باز هم این کارت رو خوندم جدا تصویر بلنی رو با دست هایی که سایبان شدن دوست دارم واقعا به دلم نشسته